කටුක ගමනක - සොදුරු මතකය "බුමර ඇල්ල"
මෙය මා ජිවිතයේ අත්විදි භයානක ම තරණයයි. ජීවිතයත් මරණයත් අතර දෝලනය වූ එය; මට වචනයෙන් විස්තර කල නොහැකි තරම් වූ සිදුවීමකි. අපට නැවත පැමිණිය හැකි වෙතයි හෝ මෙසේ ඒ පිළිබද සටහනක් තැබීමට හැකිවෙතැයි හෝ නොසිතෙන තරමට අප සිටියේ ජිවිත අවදානමකිනි.
සිදුවීම කෙසේ ලියන්නට දැයි අදහසක් නොමැත. එත් සම්පුර්ණ ගමන කෙටියෙන් මෙසේ විස්තර කරන්නට අදහස් කරමි. සොබාසිරි සමුහය මගින් “ගලපිට ගල” තරණය කරන වබ සදහන් වුයෙන් මම ද එයට එක් වූයෙමි. රාත්රීබ 12ට පමණ කොලබින් පිටත් වූ අප උදෑසන වන විට කලුපහනට ළගා විය. ගලපිටගල තරණයට යා යුත්තේ පුත්ගලික වතු යායක් මැදින් වීම හේතුවෙන් ඊට මූලික අවසරය ලබාගත යුතුය. කල්වේලා ඇතිව අවසරය ලබා සිටි අප ගලපිට ගල තරණය කරන්නට විය. 30ස් දෙනෙකුට ආසන්න පිරිසකගෙන් සමන්විත වූ අප කණ්ඩායම උදැසන 8 .00 වන්නටත් මත්තෙන් ගලපිට ගලට ළගාවූ අතර කල් වේලා ඇති නිසාවෙන් , වෙන කලයුත්තක් ද නොවුයෙන් තවත් කන්ද ඉහළට ගොස් කන්ද උඩින් ඇති මාර්ගයේ තානායම දෙසින් පහළට පැමිණීම අරමුණු කරගනිමින් කදු මුදුනටම පැමිණි අතර එය අප සාමාජිකයන්ට තරමක් දුෂ්කර කාර්යක් වූ නිසාවෙන් තවත් ඉදිරියට නොයා යුතු බව ඔවුන්ගේ අදහස විය. ඒ හේතුවෙන් අප තිදෙනෙකු හැර අන් සියළුම දෙනා අඩිපාර ඔස්සේ පහළට පිටත්කර හරින ලදී.
අදාළ සිදුවීමට මුළ පුරන්නේ ඉන් අනතුරුවයි. ගලපිට ගල ඇති කදු මුදුනේ ඉහළ සිට බැලුවිට පහළින් පෙනෙන නාරන්ගොල්ල ඔයේ “නාගදෝව” ඇල්ලට ඉහළින් “බුමර” ඇල්ල ඇතුළු තවත් ඇලි 6ක් පමණ දිස්වේ. රන්ශාන්, මලිත් සහ මාගේ අරමුණ වූයේ පහළ ඇති දිය ඇලි දක්වා ගොස් නාරන්ගොල්ල ඔය දිගේ පහළට පැමිණීමයි. වෙලාව දහවල් 12 .30 පමණ වූ නිසාත් මෙවැනි ගමන් ඕනෑතරම් ගමන්කර ඇති නිසාත් ගමන පිලිබදව එතරම් තැකීමක් නොවීය.
අපි තිදෙනා කදුගැට කිහිපයක් මතින් පහළට බැසීම ආරම්භ කළෙමු. ඝණ මාන කැලෑව පීරා ලදුකැලා අතරින් ගමන් කළෙමු. අපි සිතුවාට වඩා ගමන වෙහෙසකර විය. බැලු බැලු අත දිස්වූයේ ප්රිපාතයයි. හෙල් අතරින් පහළට පැමිණි අපහට නැවත ඒ දෙසින් ඉහළට නැගීමට සිතන්නට වත් නොහැක. ඒ තරමටම අප පැමිණි මග දුෂ්කරය. එකම විසදුම නම් කෙසේ හෝ පහළට පැමිණ නාරන්ගොල්ල ඔය ඔස්සේ ගම්මානය දෙසට පැමිණීමයි.
අප ගමන්කළ සැම පෙදෙසකම වූයේ මීටර් 200ක් 300ක් තරම් වූ අංශක 90ක තරම් වූ දැවැන්ත ප්රගපාතයයි. එය මග හරින්නට තව තවත් ඉදිරියට යන අප හට හමුවන්නේ තවත් එවැනිම ප්රූපතයකි. එය මගහරින්නට තව තවත් යෑමට සිදුවේ. නමුත් එහි ද වූයේ අති දැවැන්ත ප්රවපතයකි.. එවැනි ස්ථාන 10කට වඩා අප මගහරින්නට ඇත. ආඩි 200ක තරම් වූ බෑවුමක් ඉදිරියේ අගල් 10කට ත් අඩු පටු තීරුවක අපට ගමන් කරන්නට සිදුවූයේ කරකියාගත නොහැකි නිසාවෙනි. ගල් මත වැවී ඇති කුඩා පදුරු අල්ලා හෙල දෙස අංශු මාත්රටයක් වත් නොබලා අප ගමන් කරේ නියත වශයෙන්ම පහළ බැලුවේ නම් සිත තුළ වූ ධ්ය් ර්ය ගිලිහි ඒකාන්ත වශයෙන්ම දෙපා වාරුව ගිලිහී යනු දැනුනු හෙයිනි. අපට වෙන විකල්පයක් නොවූයෙන් ගමන්කලයුතු එකම ක්රවමවේදය වූයේ එය පමණකි.
සවස 3.30 පමණ වන විටත් දිය පහරට බැසීමට ස්ථානයක් නොවූ අතර අපට දිය පහර සමග සමාන්තරව ගමන්කිරීමට සිදුවිය. පහළට බැසීමට හැකි හමුවූ එකම බෑවුම අඩි 20ක තරම් වූ ස්ථානයකි. පහළට ඇදී තිබූ වැලක් අධාරයෙන් සහ පදුරු කිහිපයක් සීරුවෙන් අල්වා එම ස්ථානයෙන් දිය පහර වෙත බැසීමට විනාඩි 30ක පමණ වැයමක් දැරීමට සිදුවිය.. 4.10 පමණ වන විට අපි ඇල්ල කරා පැමිණියෙමු. . “බුමරු ඇල්ල” ඉහළ ඇල්ල සහ පහළ ඇල්ල වශයෙන් කොටස් දෙකකින් ඇදහැලෙන ඇල්ලකි. . දලවශයෙන් අඩි 25ක් සහ අඩි 20ක් පමණ වේ. . ගලපිට ගල සිට ඇලි දෙක ම පැහැදිලිව දිස් උවද කිසිදු පුත්ගලයෙකු කිසිම දිනක මෙම ඇල්ල ළගට නම් පැමිණ නැති බව අනිවාර්යෙන්ම කිව හැකිය. තවත් කුඩා දිය ඇලි 17ක් පමණ අපට දිස් වූ අතර දිය ඇලි 20කට වඩා මේ අශ්රිටතව ඇති බව නිගමනය කල හැකි වේ. . පහළින්ම ඇති නාගදෝව ඇල්ල සහ බුමර ඇල්ල අතර තවත් කුඩා දිය ඇලි 7කට ආසන්න ප්රමාණයක් ඇති අතර ගම් වැසියන් උව පැමිණ ඇත්තේ පහළින් ඇති දිය ඇලි පහකට සහ කදුවැටි ඉහළින් ඇති මාර්ගයක පැමිණිය හැකි දිය ඇලි කිහිපයකට පමණි. ගලපිටගල සිට බුමර ඇල්ල පැහැදිලිව දිස් වුවද ඒ වෙත මෙතෙක් ගමන්කළ කිසිවෙකු පිළිබද සාදක හමු නොවේ. අප ගමන්කළේ කිසිදු මාර්ගයක් හෝ නොමැති ජීවිතයත් මරණයත් වෙන් වෙන්ව හදුනාගත නොහැකි ගමන් මගකය.එය අප සිතාමතා සිදුකළ පැමිණීමක් නොව කරකියාගත නොහැකිව සිදු වූ සිදුවීමකි. අපට නැවත හැරීමක් නොතිබුණු අතර එකම විකල්පය ලෙසින් පෙනුනේ දිය පහර වෙත පැමිණීම පමණි.
කැමරාව සහ ජංගම දුරකතනයක් වුව ගමන් මල්ලෙන් පිටතට ගැනීම හැකි වූයේ ඇල්ල වෙත පැමිණීමෙන් අනතුරුවය. දිය පිපාසයෙන් සහ අධික වෙහෙසින් සිටි අප හට ඇතිවුයේ අපමණ සතුටකි. රන්ශාන් අයියා සහ මලිත් දිය නෑමට දියට බට අතර මගේ අරමුණ වූයේ මෙතරම් වෙහෙසක් ගෙවා පැමිණි ගමනේ අරමුණ වූ බුමරු අල්ලේ ජායාරූප කිහිපයක් ගැනීමයි..
අප දිය ඇල්ල අසල රැදුනේ විනාඩි 20කටත් අඩු කාලයකි. අපිදිය පහර දිගේ පහළට පැමිණීමට තීරණය කළෙමු. අපට ගමන්කිරීමට හැකි වූයේ මීටර් 70ක ටත් අඩු දුරකි. පහළ සිට හෝ ඉහළ සිට කිසිසේත් දිය පහර තරණය කල නොහැකි දැවැන්ත ප්රරපාතයකින් දිය පහර දිගේ පහළට යෑමේ අප අරමුණ සහමුළින්ම බිද වැටුණි. කළහැකි දෙයක් සිතා ගැනීමට හෝ නොහැක. ජංගම දුරකථන හෝ සක්රිමය නොවේ.
නැවත කදුබෑවුමක් තුළින් අපි ඉතා අමාරුවෙන් කදු ගැටයකින් නැවත ඉහළට ගොඩවීමට යෙදු උත්සාහය වැරදි ගියා නම් කෙනෙකුට සොයා ගැනීමට වත් නොහැකි තරම් ප්රැපාතයක අපේ ජීවිත සදාකාලිකවම නිහඩ වනු නොවනුමානය. ඉන් ඉහළට වූ ගමනද පැදුරු සහිත කදුගටයක් ඔස්සේ අවදානම පෙනි පෙනී ඉහළට ගමන් කිරීමක් විය. දෑත් සහ දෙපා බිම තබමින් බඩගාමින් ගමන් කළෙමු. දෑත් වල නියපොතු අතරින් පැමිණි ලේ බිදු වියලී ගොසිනි. මාන පදුරු ලදු කැලෑ මත වැදී සීරුණු මුළු ශරීරයම ගෙන දුන්නේ දැඩි වේදනාවකි. දිය බිදක් හෝ නොමැත. එකිනෙකා සමග උව කථාකරගත නොහැකි මට්ටමේ අප සිටියේ අදික දුර්වල බවකිනි. ජිවිතයේ ඕනෑතරම් කදු තරණය කර ඇත. කිසිදු බියකින් හෝ තැතිගැන්මකින් තොරව ඕනෑම අභියෝගයක් අප බාරගන්නේ නිරායාසයකිනි. නමුත් මෙය කිසිසේත් එවැනි ගමනක් නම් නොවේ. ආපසු හැරීමක් හෝ අප බලාපොරොත්තු වූ කිසිදු විකල්පයක් සාර්ථක නොවීය.
රාත්රි ය උදාවිය සතරවටම ඇත්තේ හෙල සහ ගල් බෑවුම් පමණි.අප සමග පැමිණ බස් රථය දක්වා ගමන්කළ සියල්ලෝ ද බිය වී ඇති බව නිසැකය. කදු මුදුනේ ඇති ගස් ගොන්න දෙසට පැමිණීම අරමුණු කරගනිමින් බිම බඩගාමින් සෙමෙන් ඉහළට ඇදුනෙමු. කන්ද මුදුනට තරමක් දුරට ළගාවන විට දුරකථන පතිචාර කෙමෙන් සුපැහැදිලි වූ අතර නිරෝෂන් සහ මදුශංක යන අනෙකුත් සොබාසිරි සාමාජිකයන් දෙදෙනා වෙත අප කදු මුදුනේ ඇති ගස් ගොන්න දෙසට පැමිණෙන බව දැනුම් දීමට හැකි විය.. රාත්රීා 8 පමණ වන විට අපට තවදුරටත් ඉදිරියට යෑමට නොහැකි තරමින් දැනුනේ අපහසුවකි.. කිසිදු ආලෝකයක් හෝ නොවූ අතර ජල බිදක් හෝ කිසිදු අහරක් නොමැතිකමින් අපි අතිශයින්ම දුර්වලවී සිටියෙමු.
පදුරු අතර දිගා වී නැගිට ගැනීමට කායික ශක්තියක් මෙන් ම මානසික ශක්තියද පිරිහී තිබුණු හෙයිනි. . ටික වෙලාවකට පසුව කන්ද දෙසින් විදුලි පන්දම් ආලෝකයක් දිස්වූ අතර අප ජංගම දුරකථන ආලෝකයෙන් අප සිටිනා ඉසව්ව ඔවුන්ට සැල කළෙමු. එලෙස නිරෝෂන් සහ මදුශංක අප සොයා එන තුරු අප හට අඩියක් හෝ ඉදිරියට ගමන්කළ නොහැකි තරම් විය. ඔවුන් දෙදෙනා ගෙනා වතුර පානය කර ගෙනා ආහාර ගන්නා තුරුත් අප තිදෙනාට කථාකරගත හැකි වූයේ වචන කිහිපයක් පමණි.
පැය බාගයකට පමණ පසුව නිරෝෂන් සහ මදුශන්කගේ සහයෝගයෙන් වාහනයක් ගමන්කළ හැකි දුරක් දක්වා ගොස් වාහනයකින් ප්ර ධාන පාරට පැමිණියෙමු. අප සිටියේ දැඩි මානසික බිදවටිමකිනි.. නැවත නැවතත් සිහිගැන්විය හැක්කේ අප ජිවිත ප්රාපතයන් තුළට ඇද නොවැටී රැදී තිබුණේ හාස්කමකින් විය යුතු යැයි හැගීමකි. සියල්ලන් බියවී ඇති බව දන්නා නිසා අප තුළ වූ පීඩනය සැගවීමට උත්සහ කළමුත් එය සාර්ථක වෑයමක් වූයේ දැයි නොදනිමු. කිසිවෙකු කිසිම දින මෙම ගමන නම් උත්සහ කළයුතු නැත. ගලපිට ගල කන්දේ සිට බුමරු ඇල්ලේ ඇති සුන්දරත්වය ඇල්ල වෙතට ගමන් කිරීමේදී නම් කිසිසේත්ම නොමැත. කොටින්ම කියතොත් එය අත වනන්නේ ‘මරණයට’ පමණි. එය ඒ තරමටම සුළුකොට සිතිය හැකි ගමනක් නම් නොවේ.
*සැ.යු. මෙහි සදහන් ගමන් මග ඔස්සේ ලෙහෙසියෙන් ගමන්කළ හැක්කේ 'ගලපිට ගල' දක්වා පමණි.. GPS දත්තයන් නොමැතිව දිය ඇල්ල සොයා යෑම අතිශයින්ම අනතුරුදායකය..
